- بعد از سه ساعت، یعنی هنوز وقتش نرسیده که یه چیزی بگی؟
- نه.... نمی تونم.
- خب آخه چه مرگته؟ تا کی بناست که اینطوری باشی؟
- ببین... یه چیزیه... یه چیزیه بیخ گلوم. همینه که بهش می گن بغض؟
- به نظر اینطور می آد.
- راه نفس ام رو بسته، راه دلمو تنگ کرده، اما گرمه خیلی. یکمی فشار می یاره اینجام، دم قلبم. بعد یه باره میزنه تو چشمام، قرمز و خیس شون می کنه. اما نمی یاد چیزی. جدیدا کشف کردم عینک آفتابی به این درد هم می خوره که واستی وسط ملت، چشات پر اشک بشه اما کسی نبینه و لو نری. و احساس کنی امنی.
- خب باباجان واسه چیته که اینطوری هستی همش؟ الان چند روزه که اینطور ماتم گرفتیا. بس نیس؟
- نمی دونم چطور بگم.... سخته.. نه که نخوام اما سخته.
- خب بذار زمان حلش می کنه. مثل خیلی چیزای دیگه. تو که کم از این چیزا نداشتی. به اندازه کافی دیدی، ندیدی؟
- چرا. دیدم. اما حل شدن واقعا؟؟ یا فقط رفتن اون پشت مشتا از جلو چشم ام دور شدن و جاشون رو هزار چیز رنگ و وارنگ گرفتن؟ چرا پس الان یه عالمه از قدیم و جدید تو کله امه؟
- خب بالاخره همینه دیگه. انتظار چی داشتی پس؟
- انتظار چی داشتم؟
- آره. چی می خواستی بشه؟ چی می خواستی مگه؟
- انتظار چی داشتم؟... چه انتظاری داشتم مگه؟ نه غیر از یه دلگرمی؟ نه غیر از یه جواب؟... نه غیر از یه جا، که من توش من ِ خودم باشم نه دیگرون؟ که حالا ازم می پرسی چی می خواستم مگه؟ که می خواستم چی بشه؟...
- ....
- این سوال رفیق جون، سوال خطرناکیه. دونه تسبیح نیس که هی تند و تند بندازی و ثواب داشته باشه. نبض مورچه رو تند می کنه. چه برسه به ما. که اندازه یه مورچه هم پامون رو زمین نیست و با هر فوتی این رو و اون رو می شیم. که اون سوال تو و این دل من، نقل در دیگ نذریه، کافیه یکی یه تلنگر بزنه و جا به جا بشه، اونوقت انقدر بخار و بو همه جا رو ورداره که هرچی توشه، پته اش بیاد رو آب. رسوا بشه.
- خب با این تفاسیر، که من نگم چیزی، که تو نگی چیزی، پس واسه چی منو نشوندی اینجا سه ساعت؟ که نکنه کسی رسوا بشه؟ حالا روزای قبل به جای خود.
- خیلی سخته واقعا؟
- چی؟ چی خیلی سخته؟
- حضور. اینکه فقط حضور داشته باشی اینقدر سخته. اینکه کمی به خاطر من اینجا نشسته باشی انقدر کار شاقیه؟ که همین که هستی منو از پرت شدن و آوار شدن باز نگه می داره و منم چیزی جز این نمی خوام ازت، انقدر کشنده و زجرآوره؟ اونم واسه تو؟ که می دونی چی هستی واسه من تو. آخه.... آخه تو دیگه چرا؟
- ..........................ببخشید.
- ببخشم؟ باز هم ببخشم؟ دیگه چی رو ببخشم؟ دیگه چی مونده که بخوام ببخشم؟ نخیر نمی بخشم. بخشیدنم نمی آد.
- آخه مگه... چرا آخه؟
- چرا؟ چون من اعتراض دارم. من اعتراض دارم آقاجون. به همه یأسی که ذره ذره به من خوروندن اعتراض دارم. به همه این کثافتی که جا زندگی قالب زدن هر روز سه وعده قبل از غذا به قاعده یه بشکه حلق ام ریختن، اعتراض دارم. به اینکه به جا گرفتن دستم، اون شاخه ای هم که همه وزنم ، همه امیدم روشه و تنها چیزیه که نگه ام داشته رو، به جرم بی برگ و باری به نقد و ساطور می سپرن و از دستم می قاپن، و همین کفایتشون رو می کنه و روشون رو برمی گردونن و می رن، و فقط این منم، فقط این منم که سقوط می کنم و تماشاچی و بازیگرش خودمم و حتی شنونده ی انعکاس صداش هم خودمم، اعتراض دارم. دیگه بسّمه. بســــــــــــــــــــــمه....
- هـــــــــــــــــی. پاشو. پاشو میگم. ای بابا. بیدار شو.
- هاه
- خواب بد دیدی؟ خواب بد دیدی باز؟
- .... خواب؟ نمی دونم. خواب بود؟
- پاشو. پاشو مگه قرار نبود امروز بری واسه استخدام مصاحبه؟
- چرا...
- هی... چیزی شده؟؟
- نه!.... نه. چیزیم نیس. خودتم که گفتی. خواب بد دیدم. خوب میشه حالم.
- به هر حال مواظب خودت باش.
- باشه. تو هم همینطور.
- اوه راستی. بیا. این بسته دستمال جیبی رو بگیر. تو که دماغ ات حساب کتاب وردار نیس که. کار میده دست ات.
- باشه. ممنون.... خدا حافظ.
- خدا به همرات.