پرنده گي

چشمان تو
در پرواز آسمان من
جويباري آشناست
خزاب دردي اثيري بر گردش
زمان را چو رهگذري نا به گاه
از درگاه بلندش مي تاراند
باري من
پاي بسته به پاگرد خونين اش
مي سپارم به سروري خويشتن ام را سراسر
كه التهاب فرساينده ماندگاري دردش
همنوا مي سازدم با او
غرقاب شدن اش را گويي
در آرزويي نارس درنورديده ام
در آسماني ترين پرواز آفتابي ام
سرفراز از زمين گير شدنم
غريو شادي بركشيده ام
ليك آندم كه بند در بند انگشتانم
در طلب اش
به شيريني شكست
تا كششي عظيم را
به دامانم ارزاني دارد،
در واپسين فرصت غرق
ديدار خويش در بكارت تابناك چشم ات
چون يادآورد تلخ معصيتي ابدي
افسار گريخته تاب و توانم ربود
تا مرا در شرمي ازلي
پاي بسته
به پاگرد خونين ات
به ديدارت
بازنشاند
(يكي براي ديگر يكي)