كسي نمي تواند تو را مجاب كند براي خودت گوري كه نمي داني برپا كني، وقتي هنوز آواز لك لك ها تو را ته نشين نمي كنند

يكي از روزهاي تابستون رو دارم زير لب زمزمه مي كنم. برف شديدي ميباره و من با آستين كوتاه مقابل دختر كوچولو ايستاده ام. او سعي داره بوراني هرچه هلاكت بار تر به پا كنه و من سعي مي كنم هرچه ممكنه بيشتر واسه دلخوشي اش جون بكنم. وقتي تمام برف شادي اش تمام شد ازم خواست براش برف شادي ديگه اي دست و پا كنم. من تو بساطم همچين چيزي نبود و از سر ناتواني در اجابت خواسته اش شونه بالا انداختم و با دهان كج سر تكون دادم. ناراحت شد. خواستم از دلش در بيارم، در اومدم كه: خب عوض اش ديگه من يخ نميزنم و نمي ميرم و پيش ات مي مونم خب.
اما او كه سرش تا اونوقت پايين بود و تو خودش بود با چشماي اشك آلود نگاهم كرد و گفت: اگه يخ نزني من چطوري ببوسم ات تا دوباره زنده بشي؟
و من وا رفتم كه چرا
چرا هنوز زنده ام...؟
(يكي واسه اونكه نخواست چيزي بگه بي هيچ بگو مگو)