آوارخنده هاي کلام

شعري مي خواستم
براي گفتن
براي شنفتن
شعري مي خواستم بسرايم
عاجز اما به درگاه ادب خيره مانده ام
کودکي را نظاره مي کنم
پرتاب کننده ي دشنام هايي ريز و درشت
به سمت و سويي که شيشه هاي بلورين ادب
خورشيد را اقتدا مي کنند
خرد شدن شان، خوش آهنگ ترين ترانه ها را
تلالويي ديگر گون آواز سر مي دهند
شعري مي خواستم
نورافشاني ستارگان را ماند
چِنان خالي و چُنان پر
چون لحظه اي را ، اشکي را
بي نوري و ردّي باقي نگذارند
باري کودک بي پروايي اش
قداست متبلور اعصار خوابزده را
به مشق شدن مي نشاند
و مرا به سست شدن
اراده اش کلمات را به ادا شدن وا مي دارد
آنان را از جايگاه شان در پيش گام هايش خرد مي پراکند
و بُرنده ترين اشعار را تکثير مي کند
تا خورشيد نيز بودنش را
تنها در غروب بتواند خاطر نشان کند
آن هنگام که کور ترين زاويه ها
براي انعکاس باقي مي مانند
ارزاني دهنده زمين گير شدني شرم آور به خورشيد
من اما نظاره گر اين هياهو، بيننده ي اين نقش
نشسته به درگاه آوار ادب
بي ادبانه ترين ويرانه
در ستايش زايش و جوشش اش
زوال يائسگي آنچه بود را
خنده و شکست متبسم طرح مي زنم
خنده اي که کودک ،بادبادک دستانش
به باد نداد
(يکي چون مي خواست بگويد براي يکي شايد بشنود)