A Trio we call” sunny side behind”I

Third episode: swimming in darkness with a box of fire in my chest.every movement is frozen by my methodology
و من تا آخر شب کاملا دريافته بودم اين جور عدم درک هاي غير متقابل را. و دوباره اين احساس شديد در من شکل گرفته. احساسي که خالي از ماه نيست و رفتن. و نه اينکه ايستاده باشم اما رفتن و رفتن در راهي که شايد هزار رفته داشته ولي من تنها سکوت را در اين راه يافته ام. سکوتي هم از پيرامون و هم از خودم.
سکوتي که نشکسته اش بهتر است. اين نگفتن هم عجب چيزي ست.و من باز دريافته بودم که چرا آدم ها يکهو جلو چشمم سبز نمي شوند. و چرا اتفاقات کارساز برايم نمي افتند. و چرا آنجايي که داد من در مي آيد پيدا نمي شود. و چرا جايي نيست که بشود ريخت و بر هم زد و به بيابون زد و آنوقت من آنجا باشم. من آنجا باشم در ساعت مناسب. نه انگار ساعت پنج عصر من به اين زودي ها فرا نخواهد رسيد. و من دريافته ام که چرا آن آدمها به من اتفاقي برخورد نخواهند کرد. مي گويد برا اينکه تو خودت را کنترل مي کني. با خودم فرو مي روم و آنگاه مي فهمم که نه. شايد فقط اين نباشد. چون هميشه من همه را اتفاقي در ذهنم ديده ام. اگر دادي يا اشکي بوده ريخته ام. اگر شکستني بوده شکسته ام و همه اينها را با تمام وجود احساس کرده ام و به نتيجه رسانده ام و آنگاه برگشته ام به خيابان و عالم بيرون. و آنوقت دليل ها براي اتفاق ها محو مي شوند.و آنگاه واکنش هايم همه درجا مي زنند.
و آنوقت قهرمان بودنم هم ديده نمي شود. و حتي هيچ و همه بودنم. و ديده نمي شوم.
حتي اگر همه داد و هوار کنند که ديديمت!!!

براي بودن تنها
لازم نيست که يکي بزايد
بعضي وقت ها ميميري
زنده مي شوي
و باز ميميري
با اين حال زنده نيستي
در تمام اين احوال
با همه مرگ و زندگي
با همه پستي و بلندي
تو بودي تنها
در فکر و ذهن يک خلاق
در عصر يک روز پائيزي
وقتي براي آخرين شعر عاشقانه اش
مي خواست وزن مناسبي بيابد
به تناسب سوز هاي گذران
پس بياد داشته باش
و ايمان هم بر عدمي
که از رابطه مرگ و نبودن
زاييده مي شود
(يکي براي اينکه گفته بوده مرگ حيف که خريدني نشد و ياد آورش شدند که گه خورده)