سرزمين ام و تن ام

در آستانه
تيغه اي به دست
خون چکان هزار زخم جانانه
با گام هايي يخ بارتر هر بار
به پيش آي
اي مرد مرگزاي
طنابي لازم خواهدت بود
خود ساخته تر از خودت
آموخته هزار من
محکم ترين و قاطع ترين ريسمانت را بياور
من امروز خواهم مرد
به سنگيني موطنم
پس سرآغاز شده فصل درو
در عجولانه تقلاي شرم آور تو
در پي کاهش نسلم به عناد
در سکوتم به توهّم پايان
به خيالت به نبودم به تمام
خوشي ات را به تماميت سنگ ات در بر
مژده سالي به دلم خواهد داد
که ازين سوزش زخمم در جان
پس اين سوخته خاکستر اين مردمکان
روزي همچون امروز
ليک بي تاب ز خاک صبرم
از پس پاره تنم
سنبلي خواهد رست
صد برابر سردار
نه از اين پس بر دار
مشت هاشان بهم آميخته و ورزيده
با نگاهي راسخ و آب ديده
خون ات از پاي طناب ات ريزان
دستت آشوب و پلاسيده طنابي به ميان
با درفشي همه خون همه مان
پود و تارت زهم آشفته کنند
وطنم را ز تن ام زنده کنند
(يکي به همه خون پيش و پس اش)