مرثيه اي دوگانه در باب درخت کهن سال
هر دو به يک اندازه
چه تو 22 سال و هنوز
قار قار ات شاخه ي بنشسته ات را پير
چه من 22 سال و هنوز
نافهمي ام از شيون تو ريشه درمانده اش را خشک
هر دو به يک اندازه حرف نداريم
تو با پرحرفي ات از حماقت
من با سکوتم از جهالت
همه يکسانيم در مرگ فاصله
همه همراهيم
در مرگ درخت
(يکي براي کلاغ هايي با قارقار خفه شان)