عيني ترين هيچ به نام آزادي

عدم آزادي!؟
آن هم از ما؟
ما که آزادي را از همان کودکي آموخته شده ايم
آنوقت که آزادي ِ نوشتن را بر پشت دست چپ ثبت کردند
هنگام نوشتن نام خدا

و آزادي بيان را
در سرخي گونه ها از کشيده اي
آنگاه که گمان گفتن ِ ناگفته اي را
به خيال ضارب مي پروراندي در سر

و آزادي در نگاه و مواجهه و انتخاب
هماندم که پس گردنمان از نوازش قهرآلود ِ پدر رنگ مي گرفت
پيش از برآوردن سر به ديدن آنچه پدر
به ايمان سنگين اش،
حرام مي دانست
تجربه نتيجه خودآموخته اش را
آري ما آموخته گان آزادي هستيم
نه بر کلام
که در خون و پوستمان
ما آموخته ايم آنچه بايد را
به زور
ليک نه آنچه شايد را
در فرياد خالي ترين حجم حضور
الزام امروز را
خون و پوست جاندار ات را
به آنچه عدم اش سطر مي آفريند
در شدن ات باز خواهي يافت
در پوست کندن ات
در خون ريخته ات
(يکي بخاطر آزادي هرکي)