آخرين خشت يک بت

نه نه نه
آسوده مگير خوابش را
آنکه ميبيني چشمان اش
آرام هزار خواب را در چشمان ات وسوسه مي کند
بلواي بازار مراکش را
با هَزاران ِ قاصد خنده و طعنه
در آبگير دلش به نشست وا مي دارد
آنکه آرام ترين پلک ها را بر هم نهاده
حماسه هاي باغ انار را
بر برگ هاي نيلوفر به خاطر سپرده ،
قطره قطره نقش مي زند
نه نه نه
آسوده مگير سکوت اش را
آنکه پرواز مهاجرت را بر غروب رنگ مي بازد
تنها طراوت چشمانش را تمثالي
هم آهنگ جريان گردن ات مي سرايد
خاطرش را بخواه
آهنگ اش را با بيدارترين پرواز آخرين توکا همراه کن
پس در مشام بهارنارنجش غرقه شو
گمان مبر که شهد گلگون اش
ترش ترين شهيدان را مي پرورد
آنکه آخرين خنده را
واپسين ايثار به جا مانده اش را
در دستانت فشرد
دريغا که شدن اش را
استحاله ناگريز اش را
دردي جان کاه خواهدم بود
تا پريدني را سر آغاز شود
که دنباله دار ترين ستارگان هم
در پي ام هم ساز شوند
(يکي به ژنرال که در هزار توي خود شکستم اش و باز خنديد )