مرثيه ي آسماني

باز کردم پنجره را
تا آسمان بداند
ما ، هستيم بر سوگواري شبانه اش
در مرگ يکي ستاره
تا شايد از پس دل هزار پاره و خالي اش
نويد تولدي ديگر را
خورشيد
به هم آوازي پرندگان قرمز و آبي
به آغوش گرم اش
بسپارد
(يکي به آنکه هرچه داشت از بي قراري بود)