مزه هاي دلتنگي

تاريکست و نه شوم
خداوندگارش خودمم اينبار
نمي خواهم ديگر ببينم بردنم را
تکه تکه شدنم را
نمي خواهم ببينم ديگر لحن اين جيغ هاي مکرر را
فرياد هاي متصل اش را
آري اين نشاط گونه فريادي مي بايد و آنها غرقآبه هاي شادي
ديگر نمي خواهم شاهد اين انتظار هاي نمناک و مرده اي باشم
که از فرط انتظار
به عادت منتظرند
نه اصرار نکنيد
اصرار نکنيد نشانم دهيد خنده هايي سخت را
که تقاص شان را هزاران آه ميدهند
در کوچه هاي باريک
دل هايي بزرگ در تنگناي وسع شان
و خسته بر پنجره
از اينهمه اصطکاک روح و تن شان
خنده هايي که کريه ترين وجهه ذلت را
به سطح تصوير مي کشند

اينبار تنها مي خواهم تنها
بنشينم سيال
در تاريکخانه ام
و لمس کنم اينبار آنچه ديده ام را
لحن اش را
رنگ زمخت دست و دل اش را و زخم اش را
و سر به درون اين رنگآبه هاي خندان فرو برم

آنچه ديده ام را
در اين تاريکخانه
نشسته ام باري
به اميد
به آماده شدنشان
براي ظهور
(يکي)