کورانارگيلاس

سوره هاي انتقام خداوند
از آنهايي که اختيار داشتند نخواهند
پندار ژنرال در هزار توي خود
آنچه ميافت بر ما خواندني و مقدس ميافت
حتي شمار کشته گان و گشته گان اش
(يکي)


شاد بود و من
امتداد خنده اش را بر کمال شمعداني پنجره ات
به دنبال پرندگان خيالم در آن دو آبگير آبي و نمناک
به پرواز در آمدم
آنقدر صميمي بود که رفتن اش را
تصوري نداشتيم
پس آنگاه
بوسيديم، زمان را
بر چشممان، نشانديم اش
خورشيد را ساعتي ساخته بوديم
با خورشيد آمديم و با ماه آميختيم
و در تولد زمين آسمان را در ميهماني پيامبران بامداد
به شرابي سرخ آغشتيم
(يکي)


نگاه تنهاي تو کافي بود
تا مرا از تنهايي قرون پيشين ام باز رهاند
تنها نگاه تو کافي بود تا من بفهمم
چرا هزار لب تشنه را
چشمه اي کافي ست
(يکي)