شب-نم-بو

بايد رفت. كجا؟ نمي دونم اما بايد رفت. اينجا جاي موندن نيست. چرا؟ خوبه بگم نمي دونم؟ چطوره هركي سوالي كرد بگم نمي دونم. نه من هيچ تلاشي ندارم كه نگم. من ميگم. اما اگر كسي خواست. البته جز اينها كه اينجا مي نويسم و شما كه وقتتون تلف ميشه پاي تيله بازي فكراي من. آها امروز داشتم فكر مي كردم كه من.... كه من هيچوقت دوست نداشتم تنهايي خاله بازي كنم. اما اگر ديروز هر بچه اي فارغ از جنس و سن و حسش همراهم مي شد ، امروز هيچ كس با ديدن من حاضر نيست لحظه هاش رو با من مزه مزه كنه. احساسم اينه كه ديگه به راحتي مي تونم بپذيرم كه در آينده اي پير همون مرد عبوس چهره در گوشه ي پاركي يا قهوه خانه باشم دور از هر جلب توجهي. ديگه ناراحت نمي شم كه بعدا هيچكي دور و برم نباشه. نه برا چي ناراحت بشم؟ يه خدا دارم و هزار كتاب نخونده. همين كافيه. حالام دارم درس مي خونم كه بعدا با كمي كار كردن حسابي پول در بيارم تا بشينم وسط اين دنيا( ميگي وسط نداره؟) سعي كنم با يه مورچه دوستي بهم بزنم. اونوقت ورش دارم ببرم تموم دنيا رو نشونش بدم تا ببينه كه دنيا با همه كوچيكي قيافه گنده اي داره.
گفتم كه بايد رفت. اما نگفتم چرا. ديگه خيلي احساس نمي كنم كه مي تونم فايده داشته باشم. صادقانه خدمتتون عرض مي كنم آقا. بله قربان. تا به امروز فكر مي كردم كه نهايتا مي تونم نقش سنگي رو بازي كنم كه پرتش مي كنن تا خودشون رو خالي كنن اما ديگه از اينم خبري نيست. ديگه از تيكه انداختن به خودمم حوصله ام سر ميره.
هركي تونست برا موندن من دليل بياره جايزه اي نفيس به رسم فراموشي تقديم اش مي كنم.

چقدر دلم ميخواد كلاه قرمزي بياد تو صورتم حرف بزنه ، تف اش بپاشه بهم.
من تصميم به خود كشي گرفته ام و انتخابم اينست. مي خواهم سقط جنين شوم.

دروغ
من آدم قانعي هستم
(يكي)