من تقسيم بر تو

ديوانه شده ايم نيز، شايد چون فكر مي كرديم كه ميتوان عشق ورزيد و ماندني بود. ما هنوز فكر مي كنيم. شايد چون هنوز ديوانه ايم.ما نميدانيم كه ديوانه اي عاشقيم يا عاشقاني ديوانه.
سردي ها را تحمل كرديم به اميد نوري .تمسخر ها را ديديم و به لبخندي ميهمانشان كرديم فقط.
همه را با آتش كوچك اما گرم اميدمان سپري كرديم كه احساس گرما در سايه سرد اين خانه از هر چه بود دلگرممان ميكرد. تا روزي كه اميدمان را ديدند و به اميد مان خنديدند و اميد مان را با خود بردند تا در خلوت هم بتوانند بخندند.اينگونه بود كه به خلوتشان راه پيدا كرديم.
دلخوري ها را فراموش كرديم تا شايد لبخند ها يادمان بيايد.لبخند ها كه يادمان آمد گريه مان گرفت.
چقدر كم خنديديم.
سعي بر بيشتر نوشتن تنها بوي پلاستيك اش را بيشتر بلند خواهد كرد.

سرخي گونه هايت از بوسه هاي بي شمار آسمان بود.

دل در غم عشق مبتلا خواهم كرد
جان را سپر تير بلا خواهم كرد

عمري كه نه در عشق تو بگذاشته ام
امروز به خون دل قضا خواهم كرد

( استاد(مولانا سابق) جلال الدين رومي)