شلمرود

آقا امروز چه روزي بود.حالا باز من بگم.مگه حرف حساب حاليشه؟صد دفه گفتم هي نرو غذاي بيرون رو بخور.مريض ميشي ها ! حالا بيا و درستش كن.ديدي امروز چه بساطي راه انداخته بودي. آسمون رو ميگم. كلي حالش خراب بود. جورش رو ما كشيديم.گرچه اونايي كه تو خونه هاشون بودن خيلي حال كردن و از اين همه طبيعت كلي لذت بردن ، اما اونايي كه بيرون بودن باباشون اومد جلو چششون.باروني كه دردت بگيره انقدر تنده. بعد يه بادي بياد و لباست بشه كولر . طوري كه ندوني خونه خاله كدوم وره.
با تمام اين اوصاف من خيلي حال كردم. با اينكه داشتم ميلرزيدم از سرما ولي خيلي باحال بود.تا به امروز يه همچين باد و بارون تندي نديده بودم.
خدا نصببتون نكنه.تماشاي تقلاي مردم برا اينكه شايد بتونن از خيسي كه محاصره شون كرده بود فرار كنن. كسائي كه خودشون رو كشيده بودن كنار و تسليم سرنوشت شده بودن.تعجبي كه ممتد بود و قطع نميشد. انگار انتظار داشتند قطع بشه يا كم بشه. خلاصه مثل اينكه قرار نبوده كه هوا اينطوري بشه و بدتر اينكه ادامه هم پيدا كنه.
يه كسايي هم مثل من ميدونستن اوني كه داره ميباره نميشه باهاش قاطي نشد. اينم ميدونستن كه نميشه نشست به اميد تموم شدن واقعيت.كاش اينم ميدونستن كه ميشه از اين همه سرما و بارون و باد و اين همه بد بياري و تركيبي اينطور شديد به خنده افتاد و با خدا در خوشحالي اش همراه شدو به جاي بد و بيراه گفتن و ناراحت شدن بر اين آشفتگي سوار شد و يكي شد و ازش چيزي ياد گرفت ياد فهميدش يا لذيذش كرد.


توي ده شلمرود حسني تك و تنها بود
آي فلفلي آي قلقلي مياين با من بازي كنين
نه نميايم نه نميايم
نه فلفلي نه قلقلي نه مرغ زرد كاكلي
هيچ كي باهاش رفيق نبود
حسني نگو يه دسته گل
تر و تميز و تپل و مپل

آخ كه چقدر دلم برا مجيد و بي بي اش تنگ شده.
-چرا چيزي نميخوري؟ چرا حرف نميزني؟ آخه تو منو نصف جون كردي
-بي بي ، من ديگه چيز نمينيويسم. من ديگه نميخوام نويسنده بشم