Come to me:Vangelis

قبلا اشاره كرده بودم كه عنوان ساختن برام شده عذاب ولي تا حالاش كه بخير گذشته و عنوان هام رو دوست داشتم.اين دفه ميخوام برا عنوان يه آهنگ بذارم.اشكالش چيه؟ايندفعه به جاي اينكه عنوان خوندني باشه،گوش دادنيه گرچه يه طوري هست كه اگه نداشتيدشم بتونيد تا حدودي حسش كنيد. امروز از اون روزها بود كه نميشه گفت خوب بود يا بد.خوب بود چون آرومم كرد،چون تونستم براي دوستم كاري كنم و ضمن اينكه يه كاري آخرش همونطور كه ميخواست به سرانجام رسيد.بد بود چون پر بودم. پر بودم از چيزايي كه برا هر كدومش ميتونستم هزارها اشك بريزم و با اين حال جايي بودم كه نمي شد و فقط ميتونستم تو خودم بمونم تا اتفاقي نيفته،فقط يه لمس كافي بود كه كل 3 ماه گذشته رو گريه كنم،فقط يه لمس... با اين حال اين دفه هم نتونستم لبخند نزنم كه نميشه به اين همه خوبي لبخند نزد با اينكه اين دفه هم نتونستم ازت پنهان كنم و ديدي echoes of silent cries منو كه نميتونم بيام اونحا و اومدي و ديدي تمومشو و اينكه پرم واينكه نميتونم و اينكه سخته و اينكه نتونستم جلو خودمو بگيرم و فقط تونستم كاري كنم كه ديگرون نبينن. من هم ديدم نتونستنت رو.ديدم كه ...ولش كن اصلا.
ظرف يه روز انگار 2 ماه برگشتم عقب... ولي نه بعضي چيزا توش برگشتي نيست.امروز هم داشتم برا خودم شعر ميخوندم و هيچكس هم تحويلم نميگرفت.ياد مادرم افتادم كه چقدر تو خودش ميريزه و بروز نميده و نميدونم چقدر تحمل داره كه اين همه دوري برادرام رو تحمل ميكنه و تازه به اينا هم ختم نميشه.
كاش عشق را زبان سخن بود...
به خودم ميگم آخه تو كه يه هفته هم نميتوني تحمل كني چطور ميخواي بذاري بري خارج؟اونجا كه منفجر ميشي. ولي نكته اينجاست كه قرار نيست كه بري، ميفرستنت.همين فرق كوچيك.
چقدر تو احساس غرق بودم كه برا هر كلمه كه ميخواستم بگم يه لحظه سرم رو مياوردم بالا و وسطش دو قلپ هم ميخوردم و دوباره يه موج ديگه ميومد و من رو از دستت كه به سمتم دراز كرده بودي دور ميكرد و تلاش دوباره تا موفق شدي و منو از احساساتم نجات دادي.
امروز با خودم ميگفتم كه چرا بايد بين اين همه كه به جايي نرسيدن تو عاقبت به خير بشي؟بعد ديدم كه اين كه آخرش چي ميشه مهم نيست.اينكه چطور و چرا اينطور شده مهمه.
فرقش اينه كه ما بي چرا زندگان باشيم يا به چرا مرگ خود آگاهان؟
غير از اينه؟
گرم ياد آوري يا نه
من از يادت نمي كاهم
ترا من چشم در راهم
(نيماي بزرگ)