ديدار كوتاه بود اما...

چقدر خوب بود... اون همه تشويش تنها با ديدن او كه هست به آرامش تبديل شد. تشويشي كه هيچ دليلي براش نداشتم و حالا ميبينم همش به خاطر اينه كه... خب دلم تنگ شده بود.اينكه آدم اينطور موقعها در نگاهش به شكم گاو مي مونه(حالا بريد ربطشو پيدا كنيد اگه زرنگيد).كافيه در اون لحظه يه لبخند بزني تا بفهمي ديگه نگراني وجود نداره.امروز كه در ظاهر عين برج زهرمار شده بودم و در باطن گرفتار هزاران موج خروشان كه در باطن اونها هم آرامشي موج ميزد كه انگار با طمأنينه به حركت در ميان.كه واقعيتش اينه كه اصلا نميدونم چم بود.گرچه يه نگراني داشتم كه اين حس آشناست و قبلا هم داشتمش و نكنه از اون حس ها باشه كه گرفتارم كنه. دلم مي خواست تو خودم باشم و برا خودم شعر بخونم و آواز بخونم و سعي كنم برا خودم يه كاري بكنم و ازش لذت ببرم.وقتي خونه بودم سقف اتاقم رو پر نوشته كردم.وقتي هم كه اومدم دانشكده، رفتم سراغ شمشادها و شروع كردم برگ هاي خشك شده و سوخته رو بكنم. انگار دارم با اين كارم بهش لطف بزرگي ميكنم.چقدر خوب بود...
اصلا همين كه حس مي كردم هست خودش برام كلي حس خوب مي آورد. با اينكه كلي دلم مي خواست....
داشتن دوستاي خوب اين خاصيت رو داره كه لازم نيست همه چيز رو براشون توضيح بدي و بعضي وقتها با همين كار اون حس رو و اون نگفتني رو خراب كني.اگه نگران بشن و تو هم چيزي برا گفتن نداشته باشي خيلي بهت گير نميدن.بعضي دوستها هستن كه ميشه با نگاه خيلي بهتر و بيشتر بهشون گفت.بعضي دوستها هستن كه نميشه جلوشون لبخند نزد.نميشه بهشون دروغ گفت يا وانمود كرد كه انگار نه انگار كه اتفاقي افتاده، جدا از اينكه اصلا اهل دروغ گفتن نيستم.ولي اينكه دوستت تو چه مرحله اي متوجه بشه كه چته خيلي فرق ميكنه.چيزي كه دوستاتو از هم متمايز ميكنه.
ديدار كوتاه بود اما،...انقدر پر بود كه تونست همه اون موج ها رو بخوابونه و به جاش يه لبخند و يه اطمينان هديه بده.اطمينان از اينكه گوسفنده گل رو چريده يا نه.